Serabit el Khadim

De tempel van Serabit el Khadim staat op een hoogvlakte, op een hoogte van 850 m, die eindigt in een massieve rotsmassa. De hoogvlakte bestaat uit kalksteen uit het Devoon en de bovenste Krijt periode, de bovenste lagen zijn schist rijk aan turkooise. De turkooise mijnen zijn geconcentreerd in een min of meer cirkelvormig gebied met een diameter van 1.2 km, Z/W van de tempel. Er zijn ook wat mijnen ten N/W van de tempel. Het is nog immer mogelijk om galerijen, mijnschachten en tunnels te zien met inscripties die grotendeels dateren van het Middelrijk.

In een van de mijnen zijn geschriften gevonden van het oudst bekend alfabet (tekens die letters aangeven in plaats van beelden), de zgn Proto-sinaitische geschriften.

Een Semitisch volk, rond 1600 vChr, die in de Sinai en Negev woestijn en langs de Kanaanitische kustlijn woonden,creerde dit alfabet. Een relatief kleine hoeveelheid tekens werden gebruikt om niet ideeën, woorden en lettergrepen uit te beelden, maar om het geluid van de belangrijke medeklinkers uit hun taal weer te geven .

De eerste tekens van dit alfabet zijn gevonden in de Sinai en de Negev (vandaar de term proto-sinaitisch). Het geschrift is beter bekend onder de naam Proto-Kanaanitisch geschrift.

De tempel, aan de N/E kant van de plateau, heeft een oppervlak van 200 m2. Gedurende de 12e dynastie was de tempel slechts een uit de rotsen gehouwen kapel ter ere van de godin Hathor. Kamers zijn er later aan toegevoegd, toegewijd aan Sodpu. Nieuwe uitbreidingswerken werden ten tijde van de 18e dynastie uitgevoerd, toen er een lange reeks zalen werd bijgebouwd die de tempel zijn huidige vorm verleende.

Hathor: de bedwinger van de mens, maar ook de godin van vreugde, liefde en muziek en de vrouw der turkooise. In deze gedaante werd ze uitgebeeld met de gezicht van een koe.

Sodpu: de valkengod, beschermer van de oostelijke woestijn.

Het gebied rondom Serabit el Khadim:

Het hele gebied rond Serabit el Khadim was een belangrijke mijnstreek ten tijde van de farao's.

• Bir Nasib: (ten westen van Serabit) de plaats waar de fornuizen waren om kopererts te smelten die uit de mijnen in de omgeving waren gewonnen.
• Umm Bugma: oude grote mangaan mijnen (ten zuiden van Bir Nasib)

Gebel Maghara/Wadi Maghara: (ten zuiden van Serabit): oude turkooise mijnen